Wildgroei

Waar zal ik mijzelf laten wanneer mijn
vingertoppen uitlopen in woekergewas.
Overdag snoei ik bij maar 's nachts kruipt
het over mijn matras langs de muren omhoog
en hecht zich aan het uitgelezen plafond.

Hier wacht het op verlossende woorden.
Spreek ze uit. Kornoelje. Tollenaar. Zaagtandbek.
Salomonszegel. Oogappel. En ergens in die wille-
keurige reeks voel ik het gaan, bewegen, trekken
de tengels zich schoksgewijs in mijn vingers terug.

Laat de honden los en geef mij een konijnen-
pootje mee voor onderweg. Dan druk ik mijn
peuk uit op de plek waar ik hem vond. Zegen
met gekruiste vingers de uitgeputte grond. De
nachten zweer ik af. Daar zal niets meer groeien.

xa9 Johanna Geels

uit 'Tuig'  [2008, Uitgeverij Atlas]